3 /Y ،   ۵/ ۸۶                                                                                                            

الان تو حیاط نشستم و به روزایی فکر میکنم که ترم پایینی بودم . من و زنگ  خواندن و جیم 

اوت . دیدن دوستایی که دیگه نیستن  حتی بچه هایی که چهرتا آشنا بودند و درسشون تموم شده

یاد آشنایی خودم و وفا و رژه رفتن تو راهرو و زنگ وصایا . و زنگای نهار .یاد تک تک بچه

ها و دوستا وتلخی ها و شیرینی ها یی که بود و نبود و  زیر بارون و  همه جای این دانشگاه برام

خاطره شده . از دلتنگی هام بی حوصلگی هام بیقراریهام سر زنگ استادا و سالن ۱ و راهرو

خاطره. هرروزکه میگذره بیشتر دلتنگ میشم . واای روزآخرچیکار کنم   

                                              این فصل هم تمام شد

                                              و تو

                                    تویی که شروع نشدی

                              و ردی که جاده ها را قدم میزند

                                            و من

                                    تک خیال سبز پاییز

                                   سر میکشم بودنت را

                              و تمام نمی شوی تا همیشه

                                    غربت شعر من

                                     پاییز فصل تو

               می خواهم معصومیت نگاهم را به کودکی هایم هدیه کنم

                                    تو که رفته ای

                                 وقت رفتن من است

               خاطره را یادگار میسپارم به راهرویی که برایم خاطره شد

                                                                        تقدیم به کسی که خاطره ساز راهروی خاطره شد