سلام سلام سلام                             

بی مقدمه ببخشید که اینقدر زود آپ کردم                        

راستی شرمنده از اینکه هیچ کدوم از کامنتهای پست قبلی رو تایید نکردم .  نمیدونم این وبلاگ

چرا قاطی کرده وکامنتهاش هیچ کدوم تایید نداره .این چند وقته وبلاگم به هم ریخته بود خلاصه

مکافاتی داشتم با این موضوع که البته به خیر گذشت و درست شد .ممنون از دوستانی که سر

زدن وعلی رغم اشکال وبلاگ باز هم لطف داشتن                    

این تابستون واقعا برام سخت و شیرین گذشت . سخت چون کارام زیاد بود و حسرت خواب تا

ساعت 10 موند تو دلم  شیرین چون خاطره های جالبی رو تو تقویم تابستون  86 برام گذاشت.

تجربه های قشنگی بود بخصوص اجرا تو برنامه شبه رادیویی که خب میدونین اجرای برنامه

چه استرس شیرینی داره. خلاصه که تابستونی بود .

برای شما چطور بود؟ چی کارا کردین؟ وااااااااااااااااااااااااااای بازم اون حس سبز و قشنگ

اومده سراغم و نمیذاره فکر کنم  سال جدید  چه بلایی قراره سرم بیاد با این درسای فراموش شده خدا به خیر بگذرونه.

راستی راستی که کلی حرف دارم ولی نمیدونم چرا هر وقت میخوام کلمه ها رو روی کاغذ بیارم

رنگ میبازن وخودشونو قایم میکنند و من میمونم و صفحه خالی و قلمی افسرده از ننوشتن .

میدونم که این حالت رو بارها تجربه کردین.                   

نگاه کن به من        که میگذری بی تفاوت از کنارم

نیم نگاهی    شاید   که ببینی اما نگاه نمی کنی                                      

بودم نفهمیدی  

قد کشیدم  ندیدی     تا آسمان؟            نه......... تا خودم!

نگاه کن   این منم                                                                              

فردای دیروزم     گمشده امروز          رویای فرداها

هر بار سلام خورشید بی جواب میماند

وتو تکراری ترین حادثه ای

ننوشته اما بسیار خواندمت از بر                                   

نگاه کن    نگذر این بارم  بی تفاوت از من

                     *       *      *

سالها گذشته است

و تو باز میبینی      کودکی در چشمم                                          

که نگاه دارد

اما                                         

بی تفاوت از من

سایه ای میبیند  قد  یک نیم نگاه                    

این روزا همه یه جورایی مهربون ترمیشن. همه سعی میکنن کمکت کنن. به روت لبخند میزنند

و دوست داشتنشون رو بالاخره یه جوری نشون میدن. تو خونه کسی زیاد سر به سرت نمیذاره

وقت غذا تعارف پشت سرهم که:

(( تو بشین من میارم ، بشین من جم میکنم ، چیزی کسی لازمم نداره بیارم ( یه جورایی همه

اکتیو میشن ) )) ، توی اتوبوس همه هوای هم رو دارن. اگه نوک ناخن کسی به کیفت بخوره

مرتب با لبخند ازت عذر خواهی میکنه تا از دلت درآد. سر کلاس استاد زیاد بهت گیر نمیده و

فکر میکنه(( این روزا زیاد بهشون سخت نگیرم طفلی ها گناه دارن )) صف نانوایی، مغازه ،

فروشگاه ، خلاصه همه و همه جا ..... شهر میشه شهر مهربونی ........

اما مگه چقدرمیشه فیلم بازی کرد؟ چقدر میشه خصلتهای یک سال پرورده شده رو پشت نقاب

قایم کرد؟  تو عادت کردی تو طول سال که عصبانی شدی  داد بزنی، فقط خودت رو ببینی ،

غیبت کنی، راحت تهمت بزنی، دل بشکنی و ......  مگه الکیه؟  تا میای خودت رو درست کنی 

ماه تموم شده و باز شیطونه گولت میزنه و برمیگردی سر خونه اول. همون آش و همون کاسه.

دروغ گفتن ، به محض خستگی داد زدن، تهمت، کینه، دشمنی، تمسخر و ......  وااااااااااااااای

که کمی خجالت بکشیم  بد نیست. چرا نمیخوایم همدیگر رو دوست داشته باشیم؟ چرانمیذاریم

همه سال خوب بمونیم؟ بابا شعار نیست  نصیحت نیست. واقعیته. مگه چقدر عمر داریم که جایی

برای این کارا باشه؟

                         من ، تو  یعنی همه باور کن     با همه خوب باشیم

                                                                                      %